Janneke van der Loo schreef een column over het willen verbergen van haar zachte G. Dat ging niet opgemerkt voorbij, ze kreeg een bak kritiek over zich heen. Ze legt uit hoe Amsterdammers zoal reageren op haar zachte G en wat haar daar juist aan irriteert.  

Ik kreeg veel reacties naar aanleiding van mijn column over de zachte G. Voornamelijk van verontwaardigde medebrabo’s. Ik verloochende volgens hen mijn afkomst door van de zachte G af te willen. Dat was natuurlijk ook wel een beetje zo, maar ik had wel goede redenen om me aan te willen passen aan mijn Amsterdamse omgeving.
Bijvoorbeeld: zodra randstedelingen de zachte G bij mij hoorden, interrumpeerden zij mij bruut met de vraag: “Eeeh! Jij komt uit Brabant, of niet? Ja ja, ik hoor het wel.” Net alsof ze me daarmee ontmaskerd hadden.

Het is behoorlijk irritant als je middenin een gesprek, zo abrupt -om zoiets- wordt onderbroken. En als het daar dan bij bleef… Maar nee. Meestal bepaalde de randstedelijke gesprekspartner dat het onderwerp van het gesprek vanaf dat moment ook ‘het Brabants of het Brabander-zijn’ was. Een voorbeeld van het verloop van zo’n gesprek: “Dat is toevallig: een kennis van de broer van mijn vriend / vriendin van de neef van een collega van mij komt ook uit Brabant!” En dan, als klap op de vuurpijl: “Ken je die toevallig?”

Ook merkte ik dat zij, uit het westen, denken dat wij door onze zachte G allemaal grappig zijn ‘net als Hans Teeuwen en Theo Maassen’. En dat het ook grappig is als zíj alles met de zachte G zeggen. Ik heb echt meegemaakt dat ik een serieus gesprek probeerde te voeren en dat iemand mij op een zeker moment in zijn antwoorden begon te imiteren door ook met de zachte G te gaan praten. Met een blik in zijn ogen van ‘grappig hè, als ik dat doe?’.

Tot slot merkte ik dat de zachte G uitnodigt tot ‘over iemand heen lopen’. En dat vond ik niet fijn. Eerlijk is eerlijk: het was ook wel zo dat ik behoorlijk geïntimideerd was als ik iemand met de assertieve harde G aan de lijn had. Omdat het zo’n naar geluid is, begrijp je? Dus misschien werkte ik in dit geval het ‘over mij heen lopen’ wel een beetje in de hand.

Maar goed, ik vond dit genoeg redenen om de zachte G af te leren. Zoals geschreven in de column is me dat niet gelukt. Ik heb me erbij neergelegd en heb ik vooral gewerkt aan mijn eigen assertiviteit. Wat eigenlijk heel grappig is namelijk is dat randstedelingen zich kapotschrikken als je én met de zachte G praat én assertief bent. KEI verbouwereerd zijn ze dan! Ja, ja, dat hoor ik wel! 

Bron: Janneke van der Loo
Foto: Janneke van der Loo