Ik heb de afgelopen twee jaar in Amsterdam gewoond en ik heb in die tijd met veel pijn en moeite Brabantse taaleigenaardigheden afgeleerd. Keigezellig vormde ik om tot hartstikke tof; worren werd worden; nie, wah en dah veranderden in niet, wat en dat.

Na ongeveer een jaar had ik de belangrijkste Brabantse spraakverwarringen verbannen uit mijn taalgebruik. Maar waar ik niet van afkwam, was de zachte G. Ik wilde mijn G dolgraag inruilen voor een harde, assertieve don’t-mess-with-me-G. Maar hoe hard ik ook oefende; het lukte me niet. Ik ben zelfs al twee keer gered met een heimlichgreep, omdat de harde G in het verkeerde keelgat schoot.

Het wonderlijke is dat het me wel lukt om zingend onder de douche alle harde G’s van Acda en De Munnik te imiteren. Ik ben een beetje de Brabantse versie van zangeres Miss Montreal. Zij stottert als ze praat, maar niet als ze zingt. Pratend begin ik niets tegen de zachte G; als ik zing hoef ik niet eens moeite te doen om de rochelende G uit mijn keeltje te toveren.

Een gedwongen acceptatie van mijn gesproken, zachte G kwam steeds dichter bij. Een week geleden was het zover en vandaag ga ik zelfs nog een stapje verder: ik ben trots op mijn G! Ik zou niet meer zonder willen. Ik denk nu zelfs dat mijn G de enige, echte goede is.

Dat denk ik om de volgende reden: vraag een buitenlander om de Nederlandse taal te imiteren en hij produceert al kokhalzend angstaanjagende, krassende keelgeluiden. Oftewel: de westerse harde G. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van de bedenker van de G. We worden door de harde G als Nederlander voor paal gezet! Dus ik zeg: dag nare harde G, welkom zachte gezellige G.

Binnenkort een vervolg op deze column over de voors en tegens van de Zachte G want Janneke kreeg een heleboel reacties...

Wat vind jij van de Zachte G? Heb je er wel eens last van? Of zet jij de Zachte G juist in om mensen in te pakken? Laat het ons weten!

Bron: Janneke van der Loo
Foto: Janneke van der Loo (foto: Janneke van der Loo)